Verlegen door beschermde opvoeding?

[Nikki]

Ik vraag me vaak af of ik niet een te beschermde opvoeding heb gekregen en daardoor erg onzeker en verlegen ben geworden. Ik ben ook enigst kind. Ik voel me ook erg afhankelijk, onzeker, alsof ik dingen niet zelf kan en ik voel me soms erg boos op mijn ouders als ze me weer betuttelen. Ik voel me niet serieus genomen, niet als een volwassene behandeld. Meer als een kind dat weinig weet en kan. Wanneer ben je nou volwassen?

Maar ik Ik weet ook niet wat een te beschermde opvoeding is, wat is te beschermd en wat is normaal? Of ligt het ook aan mijn aard? Of ligt het aan het pesten op school vroeger? Ik ben ook vaak moeten verhuizen in mijn jeugd waardoor ik steeds vriendinnen kwijtraakte. Op het laatst had ik niemand meer, alleen mijn ouders.
Zo is het nu nog.

[sanneke]

Hoi Nikkie,

Het ontstaan van dit soort problemen heeft volgens mij te maken met veel verschillende factoren.Toevallig heb ik het daar afgelopen week tijdens therapie ook even over gehad. Mijn therapeute zei dat het met een mengeling van factoren te maken heeft, bijvoorbeeld biologische factoren (je karakter ligt al gedeeltelijk vast in je genen), je opvoeding, de dingen die je meemaakt, hoe jij de dingen zelf verwerkt of opvat etc.
Ik ben zelf ook heel erg aan het nadenken over wat voor invloed mijn opvoeding op mij heeft gehad. Ik vind dit heel erg moeilijk want ik voel me al heel snel enorm schuldig tegenover mijn ouders als ik ook maar iets negatiefs over hen denk of zeg. Maar eigenlijk weet ik wel dat ik wel dingen bij hen heb gemist, sommige dingen hadden ze beter anders kunnen doen en waarschijnlijk hadden ze dat ook wel gedaan als ze dat hadden geweten. Maar ik weet ook dat het met mijn aard te maken heeft want mijn broer en zus hebben toch wel ongeveer dezelfde opvoeding gehad, maar zij zijn heel anders dan ik ben. En daarbij spelen er ook nog een heleboel andere dingen mee zoals ook bij mij het pesten op school en het constant bedrogen worden door en kwijtraken van vriendinnen.
Ook bij jou zullen meerdere factoren een rol hebben gespeeld bij het onstaan van je problemen. Ik denk wel dat een te beschermde opvoeding daar iets mee te maken kan hebben. Ik denk dat mijn ouders dat in sommige opzichten ook gedaan hebben, in andere opzichten hebben ze me juist te weinig bescherming gegeven. Erg dubbel, ik kan het niet echt uitleggen en weet ook niet echt wat te beschermend is. Ik herken het gevoel van afhankelijkheid en het gevoel dat je nooit volwassen zult zijn. Ik heb ook het gevoel dat mijn ouders me nog behandelen als een kind, terwijl ik niet eens meer thuis woon en dat kan inderdaad erg frustrerend zijn. Op een gegeven moment moeten ze je toch los laten en ook dan pas kan je het gevoel krijgen dat je wel zelf iets kan, dat denk ik tenminste.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Sterkte! En schrijf hier van je af wat je kwijt wilt.

Liefs,
Sanneke

[Muziekliefhebber]

Hey,

ik herken me wel in deze verhalen. Ik ben sinds kort lid van het Sociale Fobie Forum, omdat ik - na allerlei ontspannings-, gedrags- en gevoelsoefeningen - nog steeds veel last van een sociale fobie heb. Ik vraag mezelf ook wel eens af of ik niet te beschermd ben opgevoed. Ik hing als kind nogal sterk aan mijn moeder, elke dag als ik naar de kleuterschool ging vond ik het niet leuk om haar los te laten. Ook met nieuwe sociale contacten had ik wel enige moeite, alhoewel dat op de middelbare school wel beter ging. Sterker nog, ik ben nooit echt gepest, vooral omdat ik met mijn hoge intelligentie alles kon wegpraten of beïnvloeden. Ik heb - toen ik volwassen was - nog enkele jaren thuisgewoond en woon sinds kort op mezelf. Toch heb ik het idee dat mijn ouders mij maar moeilijk kunnen loslaten. Ook vind ik hun gedrag richting mij vaak wat kinderachtig. :S

Het los zijn van mijn ouders doet mij op meerdere manieren wel goed. Ik heb - sinds ik op mezelf woon - periodes van enorme assertiviteit gekend, waarbij ik in sociale situaties soms zelfs de absolute gangmaker was. Als ik dan vervolgens weer bij mijn ouders langsging, vond ik het heel moeilijk om dat gevoel vast te houden. Aan de ene kant konden mijn ouders niet zo goed met die nieuwe 'ik' omgaan en aan de andere kant wil ik ze niet te veel irriteren (want dat gebeurde vaak als ik te direct was), dus ik stond dan weer veel van hun eigenaardigheden toe zonder daar hard tegenin te gaan. Hierdoor voelde ik me vaak wel ongelukkig, omdat ik het gevoel had niet mezelf te kunnen zijn.

Zelf zeggen mijn ouders dat ze mij altijd heel vrij hebben opgevoed (bv niet zeuren over laat thuiskomen van een feestje), maar voor mijn gevoel is dat toch niet zo. Misschien was dat 4 van de 5 keer wel zo, maar die ene keer dat het niet zo was, werd er vaak een enorm probleem van gemaakt. Mijn ouders zijn schatten van mensen die het allemaal niet zo kwaad bedoelen, ik heb alleen het gevoel dat ze me niet zo goed begrijpen en daarom vind ik het - net zoals ik in een ander bericht van Sanneke las - wel eens moeilijk om met hun te praten over mijn klachten. De reactie 'doe niet zo gek' ligt vaak wel op de loer. Daarom ben ik blij dat ik in dit forum wat meer herkenning vind

[sanneke]

Sinds ik uit huis ben vind ik het heel erg moeilijk om nog bij mijn ouders thuis te komen. Mijn ouders zijn altijd erg kritisch geweest. Ze regelden altijd alles voor me, ik maakte nooit eigen beslissingen en keuzes. En als ik het wel deed gaven ze me meestal het gevoel dat ik het niet goed had gedaan, alles moest op hun manier. Als ik nu bij mijn ouders kom (of met hen praat) voel ik die druk direct weer, het idee dat ik perfect moet zijn en niks fout mag doen. Ik speel dan ook de perfecte dochter, zeg dat alles goed gaat en doe wat zij willen. Ik zou het anders willen, want dat ik eigenlijk gewoon leugens vertel tegen hen voelt helemaal niet goed, maar ik kan niet anders op dit moment. Ik maak het probleem alleen nog groter want om uiteindelijk te moeten vertellen dat ik al 5 jaar een leven voor hen heb verzonnen wordt lastig.

Het idee dat ik alles goed moet doen en alles moet kunnen heb ik nu in mijn eigen leven ook nog heel erg en ik kan ook geen beslissingen nemen of keuzes maken, erg lastig in het 'echte' leven.

[Rob]

Hoi Sanneke,

Ik ken dit gevoel maar al te goed, ik heb opnieuw moeten leren om voor mezelf op te komen en dat is verschikkelijk moeilijk.
Ik heb wel heel bewust een keus gemaakt om met mijn ouders te praten en het heeft er toe geleid dat ik nu een hele goede band met mijn ouders heb. Ik durf ook mijn ouders kritiek te geven als het nodig is en ik durf echt voor mezelf op te komen, dat heeft wel heel veel voeten in de aarde gehad en is een lang proces geweest.


Sterkte

[Muziekliefhebber]

Ik ben deze week erg met dit onderwerp bezig geweest (in mn hoofd dan) en het heeft me op de een of andere manier wel goed gedaan.

Ik begrijp dat ik in veel opzichten beschermd ben opgevoed en dat ik mede daarom wat moeite heb gehad om me te handhaven in de 'volwassen' wereld. Nu ik dat eenmaal inzie, begrijp ik wel van sommige situaties waarom ze me onzeker maakten.

Ik heb de afgelopen dagen opeens een nieuw perspectief te pakken op mijn verleden en verlegenheid, tenminste dat idee heb ik . Ik hoop dat deze trend zich doorzet, want ik heb ook iets minder last van mijn klachten. Op de een of andere manier heb ik iets meer rust gevonden, laten we hopen dat het aanhoudt

Groetjes,

ML

[Muziekliefhebber]

Vandaag (zondag) bij m'n ouders geweest. Het was geen beste ervaring, ik voelde me er niet thuis en werd erg somber, gespannen en moe van het bezoek. Ik ben ze op veel punten ontgroeid, dat merkte ik eigenlijk voortdurend. Het is vaak moeilijk om me goed te voelen bij hun in de buurt, omdat ze een heel saai leventje leiden, met veel vaste gewoontes. Ook heb ik niet het idee dat ze erg openstaan voor ander gedrag, of zich hieraan kunnen aanpassen. Andersom heb ik wel het idee dat dit van mij wordt verwacht. Als ik bv. heel erg mezelf ben, krijg ik meestal kritiek dat ik te druk ben of te onaardig (lees: direct). Lastig dus....

Ik zou graag beter contact met m'n ouders willen hebben, ook omdat ik natuurlijk wel om ze geef. Ook bedoelen ze het ook wel goed, ook al snappen ze erg veel dingen niet. Ik probeer de laatste tijd meer open tegen ze te zijn, maar dit wordt dus niet altijd gewaardeerd of begrepen. Uiteindelijk denk ik wel dat ik mezelf gewoon moet proberen te zijn bij hun, ook al vinden ze dat niet leuk. Ik mag mezelf toch best wel eens op plaats één zetten..

[Muziekliefhebber]

Ik heb vandaag een aanvaring met mijn ouders gehad... Ik was het even helemaal zat en was heel eerlijk over mijn irritaties richting hun. Ze doen altijd zo kinderachtig en beschermd tegen mij... En daarnaast begrijpen ze niets dat ze niet binnen de muren van hun huis meemaken... Alhoewel ik nog redelijk subtiel was, konden ze mijn kritiek niet begrijpen en verweten mij allerlei dingen. Ik vond het niet zo'n aardige of begrijpende reactie (vaak denk ik wel dat ze totaal geen benul hebben van wat ik allemaal doormaak), maar nu werden dingen tenminste eindelijk uitgesproken. Ik vind dit beter dan geslotenheid. Ik wil hiermee doorgaan, het voelt fijner dan de lieve vrede bewaren, alhoewel mijn ouders het liefste alles willen doodzwijgen.

Ik wil geen dingen meer opkroppen. Dan maar ruzie.

ML

[sanneke]

Ik heb vandaag een aanvaring met mijn ouders gehad... Ik was het even helemaal zat en was heel eerlijk over mijn irritaties richting hun. Ze doen altijd zo kinderachtig en beschermd tegen mij... En daarnaast begrijpen ze niets dat ze niet binnen de muren van hun huis meemaken... Alhoewel ik nog redelijk subtiel was, konden ze mijn kritiek niet begrijpen en verweten mij allerlei dingen. Ik vond het niet zo'n aardige of begrijpende reactie (vaak denk ik wel dat ze totaal geen benul hebben van wat ik allemaal doormaak), maar nu werden dingen tenminste eindelijk uitgesproken. Ik vind dit beter dan geslotenheid. Ik wil hiermee doorgaan, het voelt fijner dan de lieve vrede bewaren, alhoewel mijn ouders het liefste alles willen doodzwijgen.

Ik wil geen dingen meer opkroppen. Dan maar ruzie.

ML

Ik kan alleen maar zeggen dat ik het knap van je vind dat je nu wel eerlijk tegen hen bent geweest. Ruzie is niet leuk maar door daar dan weer over te praten zou het uiteindelij allemaal wel beter kunnen worden. Ik hoop dat ze je uiteindelijk zullen begrijpen.

[Muziekliefhebber]

Thanks! Het contact met m'n ouders was vanavond niet zo heel goed, maar ik probeer toch maar eerlijk te blijven. Ik bedoel, waarom zou het erg zijn om ergens een meningsverschil over te hebben? Ik heb het idee dat m'n ouders dat altijd krampachtig vermijden, maar het lijkt me alleen maar logisch dat je als verschillende en unieke mensen ergens verschillende ideeën over hebt. En dat kun je dan beter uitpraten dan dat je het verzwijgt, je irriteert of jezelf wegcijfert, vind ik.

Ik heb vanavond gezegd dat ik wat meer steun en begrip van ze zou willen, ik ben benieuwd hoe ze daarop zullen reageren.

[janssen]

Het los zijn van mijn ouders doet mij op meerdere manieren wel goed. Ik heb - sinds ik op mezelf woon - periodes van enorme assertiviteit gekend, waarbij ik in sociale situaties soms zelfs de absolute gangmaker was. Als ik dan vervolgens weer bij mijn ouders langsging, vond ik het heel moeilijk om dat gevoel vast te houden. Aan de ene kant konden mijn ouders niet zo goed met die nieuwe 'ik' omgaan en aan de andere kant wil ik ze niet te veel irriteren (want dat gebeurde vaak als ik te direct was), dus ik stond dan weer veel van hun eigenaardigheden toe zonder daar hard tegenin te gaan. Hierdoor voelde ik me vaak wel ongelukkig, omdat ik het gevoel had niet mezelf te kunnen zijn.

Heel herkenbaar, van het ene uiterste (verlegen en naar binnen gekeerd) naar het ander uiterste(gangmaker).
Heeft met jezelf te maken, maar natuurlijk ook met de reactie van je ouders. Wanneer je van jezelf vind dat je het niet kan maken dan doe je het niet(bij mensen die het niet waarderen). Maar wanneer je onder mensen verkeert die het wel van jou waarderen/verwachten, doe je (te) erg je best en kan je overreageren(want die extra aandacht is verdomd lekker). Waardoor je weer doorschiet in je gedrag. Heel moeilijk allemaal, en vooral omdat je het zelf niet goed merkt.
Bij anderen zie je zoiets meteen,(die doet raar) maar bij jezelf ... moeilijk...

Sterkte Muziek liefhebber

[Muziekliefhebber]

Dank je, Janssen! Het is al een wat ouder topic, maar je reactie vind ik erg prettig. Ik heb in het afgelopen jaar een iets betere band met mijn ouders gekregen en ik hoop dat die trend zich doorzet. Ik heb gemerkt dat openheid over mijn gevoel, ook als dat negatief is, helpt om meer vertrouwen op te bouwen, iets dat ik vroeger om verschillende redenen (schaamte, boosheid, het gevoel dat ik niet begrepen werd / dat het geen nut had) weinig deed. Communicatie helpt!

[VerrasPatatje]

Haihai iedereen hier:-)

mijn oog viel op dit topic en dit is op het moment in mijn leven ook een topic wat erg opspeelt, dus veel herkenning en erg de behoefte ook een beetje mijn ei kwijt te kunnen hier.

Ik heb een vader gehad die altijd al behoorlijk dominant was, heel erg gericht op presteren en status voor de buitenwereld. Tot mijn 11e had ik een vrij goede band met hem, al waren er toen al dingen die niet helemaal klopten en ietwat grensoverschrijdend waren. Na mijn 11e werd hij een regelrechte ramp. Depressief, agressief (met woorden en af en toe in daden), periodes dat hij in een psychose zat (wat ik pas als volwassene heb begrepen).
En daarbij een moeder die heel gevoelig was, maar ook onderdanig en ietwat sociaal teruggetrokken.

Na een woelige puberteit en het gevoel te hebben niet meer veilig te zijn in mijn thuissituatie (wat ik dus ook op de rest van de wereld projecteerde), zijn mijn ouders gaan scheiden, is mijn broer het huis uit gegaan, heb ik het contact met mijn vader stopgezet. En waren mijn moeder en ik dus heel erg op elkaar aangewezen.

Mijn moeder heeft door haar ervaringen een soort verzameldwang en dwangneurose met betrekking tot opruimen ontwikkelt, en ik ben dus sociaal fobisch, waarin we een beetje een verstoorde moeder-dochter relatie hebben gekregen.

Ik ben sinds anderhalf jaar bezig gegaan met het losmakingsproces van haar, wat aardig wat voeten in de aarde heeft gehad. Veel ruzies, frustraties, onbegrip van beide kanten. Ben nu 27, woon nog bij haar, maar ga volgend jaar begeleid wonen. Nog steeds ben ik een beetje haar vangnetje, haar vertrouwenspersoon als het ware, maar ik leer nu wel meer mijn leven te leven en dat zij verantwoordelijk is voor haar eigen leven en problemen.

Soms vind ik het alleen wel erg lastig om zo duidelijk mijn grenzen aan te geven en te bewaken, en me hier ook niet schuldig over te voelen. Mijn moeder is een ster in op mijn gevoel inspelen;)
Ik weet dat ze het niet bewust doet, en dat ik haar in bepaalde opzichten een beetje voorbij gegroeid ben qua zelfinzicht en dingen kunnen analyseren. Maar ik merk wel dat ook zij positief verandert de laatste tijd, en dat onze relatie minder "statisch" is dan ik eerder altijd dacht. Ze moet immers wel een beetje mee veranderen nu ik verander, maar ze zegt zelf ook dat ze nu af en toe van mij leert hoe ze kan omgaan met haar problemen mbt grenzen aangeven en assertiever zijn.

Ergens vind ik dit wel erg mooi, maar ergens vind ik het moeilijk dat ik dus nog steeds in diezelfde soort rol zit daarin. Als "hulpverlener", terwijl ik af en toe ook zo graag eens gewoon een luisterend oor had willen hebben. Zonder dat ze dus als ik ergens over "klaag", mijn twijfels versterkt of het gesprek weer omdraait naar haar problemen en ik alsnog geen gehoor krijg voor mijn gevoel.

Begrijp me niet verkeerd, ik hou heel erg veel van mijn moeder en ben ontzettend dankbaar voor alles wat ze voor me gedaan heeft, maar ik zie inmiddels wel duidelijker haar rol in mijn opvoeding en wat ik daarin gemist heb. En in hoeverre de patronen in gedrag nu tot uiting komen en wat ik daar zelf in moet doen om dit te veranderen, ook ten aanzien van mijn gedrag naar haar toe.


Verder herkende ik nog de bepaalde frustraties, van het feit dat vooral je ouders je bepaalde verwachtingen "opleggen".
Ik heb bij mezelf gemerkt dat ik dit zelfde net zo goed bij haar doe. Ik verwacht van haar dat ze me begrijpt, dat ze aan haar problemen gaat werken en mij gaat ontzien. Terwijl ik vervolgens haar verwijt dat ze zich teveel met mij bemoeit en mij vertelt wat ik wel en niet zou moeten doen. Hoe krom is dat;) En wat een wonderlijk spiegeltje weer ghehe.

Ik heb inmiddels meer geleerd om het anders te zien als ze weer eens vindt dat ik zus of zo zou moeten doen. Dat is in principe alleen een uiting van wat ZIJ moet van zichzelf. Vaak is het iets als "je moet eens wat netter worden", wat me eerder gigantisch stoorde en waarin ik alleen afkeuring hoorde dat ik niet aan haar maatstaven voldeed. Nu hoor ik dat ze eigenlijk zegt dat zij dat moet, zij heeft die dwang, zij wordt "angstig" of nerveus als ze het niet doet, en ergens zit er eigenlijk ook wel een goede bedoeling achter. Dat zij mij graag iets wil leren waarvan zij denkt dat het voor haar werkt, en het dus ook voor mij zal gaan werken.
Dat zorgt er dus voor dat ik niet die frustratie voel die ik eerder had, niet die afkeuring, en soms zelfs idd zie dat ik best een chaoot kan wezen en vervolgens blij kan gaan opruimen omdat ik en haar en mezelf "help".

Een heel epistel, maar ik ben blij dat ik het even van me af kon schrijven, het op een rijtje kon zetten weer, en misschien hebben anderen er ook nog een beetje wat aan;)

Veel liefs van VerrasPatatje

[mikey]

Hoi hoi,

ik ben nieuw hier. wilde een reactie plaatsen:

ik ben ook beschermd opgevoed en heb er veel last van gehad. Mijn moeder was dominant en regelde alles voor me, zelf toen ik op mezelf ging wonen op mijn 26ste. Ze is in 1995 overleden en vanaf toen ben ik bezig geweest om mezelf te veranderen. Inmiddels ben ik onafhankelijk geworden, kan makkelijker contact maken, heb dus een sociaal netwerk opgebouwd en voel me dus goed. In dit sociaal netwerk ben ik een pracht van een vrouw tegengekomen en we werden verliefd. In het begin merkte ik bij mezelf dat ik met nieuwe dingen bij haar, zoals heel veel bij elkaar zijn en ook elkaar ruimte kunnen geven enz, dat ik weer ff tegen mezelf aanliep. Ik heb haar mijn achtergrond verteld, ze begrijpt het en accepteerde het, maar ze kan er niet aan wennen, ookal pak ik de dingen na een goed gesprek goed op. Zij heeft natuurlijk mij niet meegemaakt, hoe ik 10 jaar geleden was. Onzeker, angstig, geen zelfvertrouwen, geen eigen ik enz. Ik heb daar flink aan zitten werken en nu ben ik een stabiele man, die nog wel wat onzekerheid in zich heeft en mensen nog niet helemaal vertrouwt. Maar zij is een vrouw van de wereld, die gemakkelijk is in contacten en relaties en die weet wat ze wil. Ze heeft nu besloten een tijdje afstand van me te gaan nemen, om achter te komen of ze nog wat voor me voelt. Ik ben me bewust geworden, dat het de onzekerheid en angstigheid toch nog teveel invloed heeft op mijn leven, dat ik besloten heb er weer wat aan te gaan doen. Maar ik ben ook een emotioneel gevoelig type, die niet zomaar de aan/uitknop ervan kan vinden, dus zal dit weer tijd kosten(en hopelijk komt ze bij me terug!)

[meisje14]

Ik weet wat je bedoeld...
ik ben ook enigskind, en ja.. volgensmij is dat ook een groot deel van de reden van mijn sociale fobie.
Je word heel erg in bescherming genomen en behandeld als een klein kind. Als er iets is praten ze op zo'n zielig toontje tegen je. Ookal zeg ik dat ik dat niet wil, of dat ik sommige dingen ALLEEN wil regelen, oplossen... daar luisteren ze gewoon niet naar.
Maar als ik me verplaats in mijn ouders had ik misschien wel hetzelfde gedaan, maar waarom proberen ze zich niet eens in MIJ de verplaatsen..

Ze weten via schoolmaatschappelijk werk/mentor dat ik sociale fobie heb... verder weten weinig mensen het eigenlijk. Ja, 1 vriend en 1 vriendin.

Hebben jullie ook dat ookal ken je een vriend al heel lang, je het toch ''eng'' blijft vinden om af te spreken. En gesprekken voorbereiden, zoals: hoe moet ik binnen komen lopen? wat moet ik dan zeggen? wat moet ik zeggen als iemand .... zegt? wat moet ik aantrekken zodat ze niet zien dat ik zweet?

Binnenkort moet ik iets doen voor bonte avond, daar zie ik écht tegen op... de helft van de mensen ken ik niet... en zelfs al kende ik ze allemaal zou het nog vreselijk zijn. En het is verplicht mee te doen.

groetjes