Leren kletsen

[AJ__]

Hoe kan je het beste leren kletsen. Ik heb hier zo'n moeite mee...
Ik kan prima over sereuze dinegn praten, bijvoorbeeld op school
tijdens een groepsopdracht. Maar zodra het pauze is klap ik helemaal
dicht... Dan gaat iedereen ineens over allemaal "leuke" dingetjes
praten, zoals voetbal (wat mij niks boeit) of wat ze in het weekend
gedaan hebben (meestal praten ze dan over mensen die ik niet ken)
Ik weet nu gewoon helemaal niks te vertellen, alsof ik super saai ben :S
Tuurlijk, ik vraag een beetje door naar wat zij te vertellen hebben
maar zelf heb ik niks te vertellen :S Omdat ik niet veel vrienden heb
zijn mijn weekenden meestal ook saai en zijn er gewoon weinig dingen
waar ik het over kan hebben. Naast dit alles ben ik ook meer gewend
om over sereuze dingen te praten, daarom heb ik het gevoel gekregen
dat ik het niet-serieuze praten aan het verleren ben ... :S Op school
ook, als ik met iemand uit mijn projectgroepje praat is het onderwerp
bijna altijd school gerelateerd... Ik wil gewoon gezelliger worden, zodat
anderen het leuk gaan vinden om met mij te praten, maar ik weet
niet hoe ... :<

[PlaceInThisWorld]

Hallo,

Ik snap wat je bedoel Op school had ik ook geen problemen mee om over opdrachten te praten maar zodra ze over "leuke" dingen gaan praten dan ben ik heel erg stil en dan denk ik meestal: "ik moet iets zeggen, waarover kan ik praten?" maar dan komt er toch niks uit mijn mond.

[mary]

Jaaaah dat heb ik ook. Social talk is niet weggelegd voor mij. Lekker over werk praten, lekker zakelijk zijn, geen probleem.
Maar alsjeblieft niet over persoonlijke dingen, als ergens de angst groter van wordt, dan is het dat wel.

[Lynn]

Ik ken dat ook zo goed. Als meisje is het nog erger voor mij omdat andere meisjes snel de neiging hebben te roddelen over persoonlijke dingen van andere meisjes.

[Dr.Panic]

Eigenlijk frappant dat ik dit onderdeel van het forum al die tijd gemist hebt, want dit is precies mijn grootste gemis: gezellige gesprekken kunnen starten, volhouden, of leiden. Serieuze gaat soms nog wel (maar waarom serieus zijn als het gezellig kan zijn). Ik meen me een tijd te herinneren dat ik het wel aardig kon, dus ik geloof best dat het nog steeds mogelijk is, maar er zit een grote blokkade. Wat hier gezegd wordt: interesse gebrek, lijkt wel de spijker op de kop te slaan, maar waarom had ik ooit dan wel overal interesse in en is het nu zo beperkt? Het klinkt allemaal toch wat als het gevolg van een constant aanwezige milde depressie, of teveel gefocussed zijn op jezelf.

[VerrasPatatje]

Voor mij ook herkenbaar, voornamelijk in groepen. Nu moet ik ook zeggen dat ik ontzettend goed poep kan praten... dat het echt nergens over gaat, maar er wel fantasie en humor in zit. Op die manier vind ik het ook leuk om met anderen te praten. Het houdt me alert, iemand heeft mijn interesse, ik vind het soms geniaal hoe iemand op een bepaalde kwinkslag of woordgrap komt. Maar het koetjes en kalfjes gebeuren ligt mij ook echt niet.

"Hoi, hoe gaat het, lekker weertje he, hoe oud ben je, van wat voor muziek hou je, wat doe je voor werk".... dan ben ik al klaar met iemand op een chatbox bijvoorbeeld. Ik vind het gewoon niet interessant en niet leuk om iemand op díé manier te leren kennen, terwijl het me, wanneer ik eenmaal een bepaalde klik met iemand heb wel degelijk interesseert hoe zijn/haar leven eruit ziet. Al zou ik nog steeds niet snel vanuit mezelf bepaalde vragen stellen over werk of hobby's.
Denk ook dat het komt omdat ik, als het op mentaal vlak klikt met iemand, makkelijk over mezelf vertel en vanuit mezelf vertel... en dan dus er vanuit ga dat een ander weer aanvult en ik die persoon weer aanvul en dát het gesprek vormt ghehe. Zie dus het nut van vragen niet zo in vanuit mezelf;) Vaak creeert openheid immers openheid en zijn er niet zoveel vragen nodig, maar vertelt de ander je vanzelf interessante dingen over zichzelf of zijn/haar gevoelens.
Merk alleen wel dat sommige mensen daar moeite mee hebben bij me, omdat het lijkt of de persoon me dan niet interesseert. (Wat ik me trouwens kan indenken dat dat zo kan voelen voor een ander).

Bij mij denk ik ook dat het deels gekomen is omdat ik door die fobie op vrij jonge leeftijd, al moeite kreeg met connecten met anderen. Mijn leven zag er immers zo anders uit dan het leven van leeftijdsgenoten. Ik was met hele andere dingen bezig.
Deels heeft die fobie er op langere termijn ook voor gezorgt dat ik bij een kennismaking al direct op dat vlak kwam.... als je immers geen werk hebt wil men weten waarom je geen werk hebt. Als je gevraagd wordt om mee uit eten te gaan, "moet" je gaan uitleggen waarom je dat niet wilt (al was het alleen omdat je anderen niet het idee wilt geven dat je HUN afwijst.)
En ja, natuurlijk is er dan ook nog gewoon de reden; de spanning vanuit die fobie in de sociale interactie, waardoor het kletsen al gewoon moeilijker is.

Ergens zou ik ook wel graag meer willen leren "kletsen", omdat het een opening kan geven tot meer contacten en vriendschappen. Anderzijds staat het me ook tegen omdat het vaak "oppervlakkigheden" zijn waar ik niet zoveel feeling mee heb, die je in beginnend contact uitwisselt voor je aan de "echte" dingen toe zou komen. En om nou als 1e "echte" ding je fobie te moeten aansnijden... dan zet je jezelf ook niet erg rooskleurig neer ghehe.
Mes snijdt aan twee kanten

[Dr.Panic]

Wat jij zegt, dat elkaar aanvullen, dat zijn de leukste gesprekken. Van die "heen en terug" gesprekken. Jij zegt wat, de ander gaat eroverheen, jij gaat daar weer overheen, etc. Korte zinnetjes. Het gaat bijna automatisch en het is vaak net of er een soort "vibe" aanwezig is. Het gebeurd niet altijd en niet met iedereen, maar het is erg leuk en bijna verslavend

Dat is het ook wel denk ik, een leuk gesprek vergt een soort formule dat afhankelijk lijkt te zijn van zowel stemming als persoonlijkheden, soms ook het moment. Dit is alleen niet wat je van iedereen kan verwachten. Social talk moet je weer met ieder mens kunnen hebben op ieder moment. Eigenlijk is dat misschien ook wel het probleem, als ik een gesprek met iemand hou, wil ik altijd dat het toch wat speciaal is ofzo. Misschien dwing ik mezelf daarbij ook teveel. Social talk is/voelt grijs, saai, vermoeiend. Het gaat ook altijd over dingen in het leven waar ik liever niet naar kijk. En naarmate je ouder wordt wordt het nog saaier vanwege de onderwerpen. Ik zie daarin ook een verband dat het bij mij allemaal rond mid-twintig sterker is geworden. Ik was nooit echt een ster in social talk, maar doordat er zoveel andere interessante dingen waren, had ik genoeg alternatieven. Tegenwoordig gaat het vooral over carriere, huis, kinderen en andere zaken waar ik niets mee heb. Het kost me al m'n resten mentale energie om dat te faken (voor het goed doel), en dat is al vrij makkelijk uit te putten bij me.

Dat is ook wel een groot probleem, die regelmatig afwezige mentale energie. Ik vraag me af of dat herkenbaar is? Ik snap niet echt wat het is. Eigenlijk kan ik de meeste gesprekken in principe best aan, mits ik er genoeg "gezelligheids" energie voor heb. Saaie social talk, of gesprekken waarbij er veel misverstanden zijn, etc. putten me enorm snel uit. Als ik eenmaal moe ben geeft m'n hoofd zelden meer dan "bluuuuuuuuuuuuuhhhhhh..." terug als respons, zelfs al weet ik voor m'n gevoel dat ik echt wel wat leuks te melden zou moeten hebben, en ook graag ff wil ouwehoeren. Het lukt dan gewoon niet. Op zo'n moment heb ik dus ook het idee dat ik ongeinteresseerd over kom, maar dat is het niet, het gaat gewoon niet. Soms probeer ik mezelf en het gesprek dan weer te jumpstarten, door mezelf even te pushen, maar dit moet ook maar aanslaan.

Aan de andere kant ben ik er toch van overtuigd dat achter veel mensen een interessanter persoon kan zitten, en die vindt je weer alleen door even door die social talk heen te bijten. Zelf let ik meestal vooral op lichaamstaal en de stem dan de woorden, wat online weer een probleem is natuurlijk. Je hoort vaak aan de stem of je ziet het aan de houding van mensen vaak zoveel meer, is het een stijve bekrompen hark, of een relaxt open iemand. Als mensen social talk houden en een vrolijke of relaxte uitstraling bij hebben, dan gaat het ook meteen beter, want dan durf ik ook wel opener zijn. Dan praat ik makkelijker over van alles, zelfs al gaat het gesprek over b.v. de voorkeur van wcrolverpakking