mensen die je kwaad aankijken

[Baqwee]

Ik liep onlangs in de stad en ik passeerde iemand die ik al een lange tijd niet meer gezien had en waar ik ook geen contact meer mee heb ten gevolge van mijn sociale fobie. Hij keek me heel boos en arrogant aan toen ik langs hem liep (waarschijnlijk omdat ik niets meer van mij laat horen)
Het ging allemaal heel snel en ik ben gewoon doorgelopen. Maar na zo'n situatie voel ik mij echt rot. Ok, ik hoef niet per se nog contact te hebben met de mensen van vroeger, maar toch vind ik dit deprimerend. Hebben jullie dit al meegemaakt en hoe gaan jullie daar mee om?

[Rainbow]

Was die persoon dan ook echt een vriend van je, of gewoon een (vage) kennis? Want in het tweede geval lijkt het me het een beetje vreemd dat ie dan boos gaat kijken...

[Baqwee]

Hij was een redelijk goede kennis van tijdens mijn studie. Waarschijnlijk vindt hij mij gewoon raar omdat ik geen contact zoek.
Maar ik ga er mij niet door laten neerhalen. Als hij kwaad is, dan is dat zijn probleem. Ik wil toch geen contact meer.
Ik ga er mij geen zorgen meer in proberen maken.

[Annejé]

Weet je, naar mijn gevoel is het voor ons heel moeilijk.
Ik heb ook het gevoel... ik wil aanvaard zijn; en dan door iedereen waar ik contact mee wil.
Ik voel me ook heel snel afgewezen.
We missen een zekere grond; een basisgevoel : ik mag er zijn, ik ben geliefd.
Rationeel weten we het wel... ik ben zo goed als iedereen; maar in het gewone leven trappen we steeds in dezelfde val.
Is er ook maar iets aan te doen?

[VerrasPatatje]

Is er ook maar iets aan te doen?

Het daadwerkelijk geloven (en dus voelen) ipv alleen maar weten?