Weer depressief na stoppen efexor

[elvira88]

Heej,

Zijn er hier ook mensen die gestopt zijn met de anti depressiva omdat het al best lang goed ging, en die na een tijd toch weer depressief worden?

Ik ben 21 en heb 2,5 jaar efexor geslikt en daarbij had ik 1 keer in de 2 weken therapie. Op een gegeven moment ging het zo goed dat ik van die troep afwilde. Dus ik heb in 3 maanden heel rustig afgebouwd. Heb er een weekje last van gehad. Maar daarna ging het heel goed. Ik had overal zin in en mijn moeder zei telkens dat ik eindelijk weer mezelf was. Het is zo'n 6 weken goed gegaan, maar nu val ik weer terug in een depressie.

Ik heb nergens zin in, ik kom haast niet uit bed. De zon schijnt, maar van binnen voel ik me ellendig en niks waard. Er komt haast niks uit mijn handen en ik huil een paar keer per dag en kom niet in slaap door alle negatieve gedachtes. Ik doe een thuis studie en heb een jaar stage gelopen en die stageperiode heb ik succesvol afgerond, maar nu kom ik echt niet toe aan de laatste loodjes van mijn studie. Ik hoef nog maar 4 van de 17 examens te halen, maar zo schiet het niet op.

Ik heb een dysthyme stoornis en een sociale fobie.

Gister had ik een verjaardag van de vriend van mijn zus. Eigenlijk wilde ik er niet heen. Want hij heeft een grote familie en ik weet nooit goed wat te zeggen. Ik ben toch gegaan, maar heb er best wel spijt van. Ik voelde me erg alleen staan en niemand praatte met mij. Later belde mijn moeder nog die ook op het feest was en die zei dat ze zag dat ik kortaf ben en geen gesprekken gaande kan houden. Ik kon wel door de grond zakken. Voor mij was het best een overwinning dat ik toch gegaan ben, maar andere mensen zien dat blijkbaar heel anders.

Ik voel me echt waardeloos, anderhalf jaar geleden heeft mijn vriend me ook gedumpt omdat ik zo gestrest ben voor sociale situaties. Ik heb vroeger wel eens sova trainingen gevolgd, maar dat heeft me weinig geholpen. Ik blijf ontzettend angstig. Op stage ging het best goed omdat ik een fijne stagebegeleider had en er ook een aantal mensen waar ik wel goed mee kon praten (niet iedereen natuurlijk).

De laatste tijd denk ik wel eens dat het voor mijn moeder makkelijker zou zijn om een dood kind te hebben dan een kind waar ze zich altijd zorgen om moet maken. (als ik niet gelukkig ben wordt zij ook verdrietig).

Ik heb alweer contact opgenomen met het ggz en ga maandag weer terug in therapie en wil dan ook weer medicijnen gaan slikken. Het voelt heel klote dat ik het zelf niet kan, ik was net uitgeschreven voor de therapie, maar zo kan ik ook niet door.

Ik hoop dat er wat ervaringen zijn van mensen met anti depressiva.

Groetjes Elvira

[Pearl]

Ik heb al diverse pogingen gewaagd om van die troep (paroxetine) af te komen. Elke keer mislukt het, ik wou dat ik er nooit aan begonnen was want ik voelde me voordat ik er mee begon beter dan nu. Weliswaar had ik elk jaar een winter depressie maar ik voelde me wel een mens, nu voel ik me net als een zombie maar ik kom er ook niet meer van af

[elvira88]

Waar slik jij die paroxetine voor Pearl? Is dat voor depressie of ook voor angsten?

Ik slikte de efexor destijds voor depressie en de sociale fobie. Het hielp wel want ik was minder depressief. Ik dacht niet zoveel meer over mijn problemen na en het boeide me ook weinig wat andere mensen van mij vonden. Ik was eigenlijk best tevreden met mijn leven ondanks dat ik geen vrienden had.

Nu van de efexor af denk ik weer veel over de dood en wie mij zouden missen. Dan kom ik eigenlijk alleen tot mijn moeder. Ik heb een hele hechte band met haar en zij zou er kapot van zijn. Dat gun ik haar niet. Ik heb ook 1 zus, maar wij verschillen zoveel van elkaar, zij is succesvol, heeft een goede baan, een leuk huis samen met haar vriend, veel vrienden, heel sociaal en gaat veel uit.

Ik ben een huismus, zonder vrienden, ik ga niet uit en ben erg verlegen, slecht zelfbeeld (maar wel lief, volgens andere mensen). Het is dan ook een aantal jaar geleden dat we samen wat gedaan hebben. Ik denk dat ze het wel erg zou vinden als ik er niet meer was, maar ik denk niet dat ze me echt zou missen aangezien we toch nooit samen dingen doen.

Ik heb wel weer dieren, dan heb ik toch nog een beetje een doel hier op aarde. Namelijk voor hen zorgen. En zij brengen mij ook vrolijke momenten. Al ben ik soms jaloers op mijn konijntjes (ex-mannetje en vrouwtje) als ik zie hoe lief ze voor elkaar zijn, dan mis ik mijn ex wel haha.

Dit zijn ze (een poging tot opvrolijken van mijn topic )



Maandag ben ik bij mijn psychologe geweest, dat is een heel lief mens en heel begripvol. Vandaag kon ik dan bij de psychiater terecht voor de medicijnen. Weer een nieuwe want mijn vorige psychiater werkte er niet meer. Deze psychiater gaat ook weg in Oktober. Al die psychs gaan steeds weg daar.

Nu heb ik Efexor 39,5 mg op kunnen halen bij de apotheek. Ik durf alleen niet zo goed te beginnen. Ik wilde morgen starten, maar ik ben bang dat ik weer een week ziek ben van die troep... net als de vorige keer en morgen komt mijn moeder, samen met een vriend van haar eten en dan kan ik natuurlijk niet lopen overgeven.

Ik moet nu een week 39,5 mg slikken en daarna al over op 75 mg. Tenminste dat was de bedoeling...achteraf lijkt me dit een beetje te snel gaan, aangezien ik die eerste week waarschijnlijk alleen maar ziek ben.

Ik ga dan donderdag maar beginnen. De psychiater zei dat ik waarschijnlijk een van de mensen ben die levenslang antidepressiva moet slikken. en ze kende me net 10 minuten. Leuk vooruitzicht. Dat zombie gevoel herken ik wel, je bent niet echt depressief meer, maar ook niet meer blij. Het is net of word je persoonlijkheid weg geduwt om zo maar niet meer te voelen.



Dit vond ik wel een toepasselijk plaatje.

Groetjes Elvira

[Pearl]

Ik slik dat deels voor sociale fobie, deels voor depressie en ook voor een deel tegen piekeren. Dat van dat levenslang slikken zegt mijn huisarts ook. Ik heb weleens een heel jaar niets geslikt en dat ging op zich redelijk maar toen ging ik heel erg piekeren. In die periode was het ook wel erg druk op het werk en dat had er voor een groot deel mee te maken.
Efexor ken ik helemaal niet. Tegen die misselijkheid in het begin heb ik een keer "domperidon" gekregen. Dat hielp wel.

Zijn er dingen die je leuk vindt om te doen? Sport je bijv. graag? Bij mij helpt sporten ook altijd goed tegen depressie en je gaat er ook beter van slapen als je het regelmatig doet.

Heb je ooit mindfulness geprobeerd? Dat doe ik sinds bijna 2 jaar en helpt behoorlijk. De laatste maanden mediteer ik wat minder omdat ik het druk had maar als ik straks vakantie heb begin ik zeker weer. Als je niet meteen met een cursus wil beginnen is dit een heel goed boek:
http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boe ... index.html
Misschien kun je ook je psycholoog eens vragen. Veel psychologen geven tegenwoordig ook mindfulness trainingen.