Pijnlijke opmerkingen van anderen

[Ron]

Ken je trouwens the count of Monte Cristo (film/boek)?

Haha, ja die film ken ik. Hij wordt alleen gemarteld en moet ratten eten om te overleven. Om nog maar niet te spreken van de vele jaren dat hij vastzit. Dan ben ik toch gelukkiger .

Pfff... Krijg nu ineens een berichtje binnen dat een vriend van een vriend zichzelf omgelegd heeft.. Wordt me even erg lastig gemaakt positief te blijven denken met dit soort verhalen en dan zulk nieuws.. Ik kende 'm verder niet ofzo, maar dan hoor je dat zo'n gozer het relatief best goed leek te hebben gezien vanuit de buitenwereld, op problemen met werk na.. Laat een vriendin achter, gelukkig geen kinderen.. Krijg er zoveel vragen bij..

Ja, dat is het probleem he, je weet niet hoe iemand er thuis bijzit. Verschrikkelijk om een partner zo achter te laten. Dat er ook mensen zijn die hun kinderen achterlaten kan ik echt niet begrijpen. Een mens wil zijn kinderen toch beschermen en zien opgroeien?

Maargoed, ik wilde je toch nog wel even waarschuwen voor een oordeel van je, als ik zo lees dat je vindt dat de wereld vol met klootzakken zit. Ik ga niet ontkennen dat ze er zijn, maar ik hoop wel dat je niet vergeet dat het ook vol zit met goede mensen.. Als je met zulke oordelen rondloopt, ga je dat uitstralen en mensen zien dat echt en reageren er dus negatief op.

Ik weet ook wel dat er goede mensen zijn. Ik zie het alleen als een 50-50 verhouding. Mensen zijn ook nooit volledig goed, of volledig slecht. Wat ik over de jaren geleerd heb is eerder een figuurlijke middelvinger op te steken naar mensen die mij meer negatief dan positief beinvloeden. Voorheen bleef ik als een soort martelaar omgaan met de verkeerde types, vooral omdat ik bang was om niemand om me heen te hebben. Nu blijf ik liever alleen dan dat ik om moet gaan met mensen die misbruik van mij maken. In het verleden dacht ik dat ik het zelf allemaal fout deed, en zag ik niet zo dat anderen gewoon vaak gemeen deden. Ik straal nu alleen wat meer uit: don't good luck with me!

[Dr.Panic]

Dan ben ik toch gelukkiger

Zou ik ook zeggen ja Al heb je me nog niet helemala overtuigd totdat je dat 5 jaren plan van je opzij gezet hebt.. en dat meen ik..

Een mens wil zijn kinderen toch beschermen en zien opgroeien?

Nouu... Er zijn zat kinderen waarbij ik me het me kan voorstellen dat dit niet zo is Maarja.. depressie is depressie.. Als je in zo'n dal zit dat voor je gevoel eigenlijk niets je meer gelukkig kan maken, maar dat hoef ik jou vast niet te vertellen.. Ik herinner me nog goed dat ik me heel erg eenzaam/leeg voelde terwijl ik met een groep vrienden uit was, of terwijl ik met m'n vriendin op de bank lag een film te kijken.. Ik kon me vroeger ook niet voorstellen dat iemand zich eenzaam/depressief kon voelen met mensen om zich heen, maar het kan.. Het verbaasd mij dus niet echt meer dat het ook mogelijk kan zijn als je kinderen hebt.. Die lui die hun hele gezin meesleuren daar even buitengelaten..

Ik weet ook wel dat er goede mensen zijn. Ik zie het alleen als een 50-50 verhouding. Mensen zijn ook nooit volledig goed, of volledig slecht

Het schijnt trouwens dat ieder mens er diep van binnen van overtuigd is een goed mens te zijn, zelfs de ergste criminelen.. De slechte dingen die ze/we doen is altijd uit een vorm van noodzaak, overmacht, onwetendheid, andere waarden, of een ander excuus, dat het gedrag voor onszelf rechtvaardigt..

De uitspraak "Naar boven likken, naar beneden trappen" zit ook wel in onze natuur ingebakken, want het aantal aardige mensen kan dramatisch veranderen afhankelijk van je positie en/of je mate van zelfverzekerdheid.. Zodra iemand denkt zich aan je op te kunnen trekken, sociaal gezien, of gewoon iets aan je heeft (wat je niet weggeeft natuurlijk..) en dat kan alles zijn, dan gaan mensen van nature gewoon aardiger doen.. Of als je zinkt, dan verlies je ook vaak mensen met wie je daarvoor nog jaren beste vrienden was.. Simpel gezegt komt het neer op respect krijgen, of verliezen.. Zodra iemand geen respect voor een ander heeft, voelt ie zich gerechtvaardigd die ander als stront te behandelen, zonder het gevoel te hebben een slecht mens te zijn.. Dit hebben we ook allemaal..

Die foute amerikaanse films zijn hier wel een goed voorbeeld van (je hebt er een miljoen van) waarbij een sociale outcast ineens wat bijgeverft wordt, een keertje iets "cools" doet en dan ineens vindt iedereen hem/haar geweldig.. De zelfde mensen die daarvoor niets van hem/haar moesten weten dus.. Dat is dan feelgood enzo, maar het is gewoon een verrot bericht wat het geeft.. Het signaal van: pas je aan aan de standaard, dan komt het goed.. Aan de andere kant, het werkt dus wel zo, want als je anders wil zijn, moet je relatief veel sterker in je schoenen staan om dat respect ook te krijgen..

Waar ik ook aan moet denken, maar ik kan het alleen nog niet helemaal goed plaatsen in die theorie is dingen zoals ontgroeningen, zoals bij studenten die gewoon een jaar lang vernederd worden, om dan uiteindelijk hun plek bij het dispuut te krijgen.. Maar ongetwijfeld een stuk dikkere huid hebben voor de rest van hun leven, dat dan weer wel..

[Ron]

Zou ik ook zeggen ja Al heb je me nog niet helemaal overtuigd totdat je dat 5 jaren plan van je opzij gezet hebt.. en dat meen ik..

Ik heb een aantal basiseisen gesteld voor wanneer ik mezelf als tevreden beschouw.

Het schijnt trouwens dat ieder mens er diep van binnen van overtuigd is een goed mens te zijn, zelfs de ergste criminelen.. De slechte dingen die ze/we doen is altijd uit een vorm van noodzaak, overmacht, onwetendheid, andere waarden, of een ander excuus, dat het gedrag voor onszelf rechtvaardigt..

Ik heb over de jaren heen wel kunnen ervaren dat het grotendeels om de volgende zaken gaat: naiviteit (onwetendheid), gebrek aan inlevingsvermogen, gebrek aan zelfvertrouwen (aanvallende types).

De uitspraak "Naar boven likken, naar beneden trappen" zit ook wel in onze natuur ingebakken, want het aantal aardige mensen kan dramatisch veranderen afhankelijk van je positie en/of je mate van zelfverzekerdheid.. Zodra iemand denkt zich aan je op te kunnen trekken, sociaal gezien, of gewoon iets aan je heeft (wat je niet weggeeft natuurlijk..) en dat kan alles zijn, dan gaan mensen van nature gewoon aardiger doen.. Of als je zinkt, dan verlies je ook vaak mensen met wie je daarvoor nog jaren beste vrienden was.. Simpel gezegt komt het neer op respect krijgen, of verliezen.. Zodra iemand geen respect voor een ander heeft, voelt ie zich gerechtvaardigd die ander als stront te behandelen, zonder het gevoel te hebben een slecht mens te zijn.. Dit hebben we ook allemaal..

Ik denk ook wel dat dit systeem op iedereen van toepassing zal zijn. De een zal het naar mijn idee alleen een stuk sterker hebben dan de ander. Daarnaast heb je ook nog te maken met impulsieve en compulsieve mensen. Ik ben iig zeer compulsief en ben uberhaubt niet van de concurrentie.

Die foute amerikaanse films zijn hier wel een goed voorbeeld van (je hebt er een miljoen van) waarbij een sociale outcast ineens wat bijgeverft wordt, een keertje iets "cools" doet en dan ineens vindt iedereen hem/haar geweldig.. De zelfde mensen die daarvoor niets van hem/haar moesten weten dus.. Dat is dan feelgood enzo, maar het is gewoon een verrot bericht wat het geeft.. Het signaal van: pas je aan aan de standaard, dan komt het goed.. Aan de andere kant, het werkt dus wel zo, want als je anders wil zijn, moet je relatief veel sterker in je schoenen staan om dat respect ook te krijgen..

Waar ik ook aan moet denken, maar ik kan het alleen nog niet helemaal goed plaatsen in die theorie is dingen zoals ontgroeningen, zoals bij studenten die gewoon een jaar lang vernederd worden, om dan uiteindelijk hun plek bij het dispuut te krijgen.. Maar ongetwijfeld een stuk dikkere huid hebben voor de rest van hun leven, dat dan weer wel..[/quote]

Het is nu eenmaal zo dat de meerderheid bepaald. Dit accepteer ik iig nog. Hoe verder je van een gemiddelde afwijkt, hoe vreemder mensen tegen je aankijken. Ik vindt die ontgroeningen echt ziek. Mensen die vernederen uit gewoonte kan ik geen enkel respect voor opbrengen. Dat ze dat voor zichzelf doen vind ik geen probleem. Het is echter wel zo dat het ook gewoonte wordt bij anderen.

Ik ben absoluut geen agressief type in het dagelijks leven. Soms denk ik alleen dat men zich in Nederland soms iets te vrij voelt om te schreeuwen wat ze willen. Voorbeeld: Mijn broer fietst naar zijn werk en geregeld staan mannetjes van 9 a 10 jaar oud vanalles te roepen, en blijven ook nog gewoon staan. Mijn broer heeft een van die gastjes een keer uitgelegd dat ze moeten uitkijken. Niet iedereen is ongevaarlijk. Kinderen kun je het natuurlijk niet echt kwalijk nemen, maar er is wel een hoop onfatsoen in de maatschappij gekomen.
Als ik kan negeer ik of loop ik weg wanneer mensen zwaar vernederen. Ik heb alleen een grens en dan sta ik niet voor mezelf in. Vrouwen of kinderen zal ik nooit iets doen maar mannen die mij in een hoekje drijven in een privesituatie leren mij kennen. Ik heb dit de afgelopen jaren een aantal keren meegemaakt. Ik stond in de tussenruimte van een bus in vanaf mijn school in Breda. Er waren een paar gasten van mijn leeftijd achter in de bus vanalles aan het roepen. Ik negeerde het totdat er 1 op mijn rug begon te tikken en vroeg of ik wel eens in de spiegel had gekeken. Ik heb deze kerel bij zijn arm vastgegrepen en gezegd dat hij binnenkort niet meer in de zou spiegel kunnen kijken. Toen trok een van het groepje hem terug en zei dat ik maar ruzie met hem moest zoeken. Een jaar later zat ik in de trein richting eindhoven en zat in een hokje met een paar dames en een Noord-Afrikaanse man. De dames keken bang naar buiten en de man begon vanalles te zeggen en begon te bedreigen. Ik kon hem op pure kracht niet aan dus heb het uitgezeten tot eindhoven en we stapten uit. Ik vroeg wat hem eigenlijk dwarszat. Hij stormde op mij af en wou mij om mijn nek pakken, ik ontwijkte en had hem vol op zijn hoofd kunnen raken maar heb dit niet gedaan. Vervolgens kwamen de conducteurs die gast beschermen. Gelukkig gaven de mensen op het perron mij groot gelijk. Een andere keer kwam ik met mijn ex mijn ouders dorp binnen rijden met de auto en vervolgens snijd een scooter met 2 ongure types ons af en steken hun middelvinger op en schreeuwen vanalles. Achteraf weet ik dat het drugsdeelers zijn en inbrekers. Ik heb ze zo'n beetje van de weg afgedrukt. Vervolgens werden we achtervolgt en ben ik uitgestapt en heb ik mijn ex verder laten rijden. Ze kwamen recht op mij af en riepen dat ze mij in elkaar zouden schoppen. De achterste stapte af en strekte zijn arm. Ze kwamen erachter dat ze mij niet aankonden en zijn vertrokken. Diezelfde nacht hebben figuren proberen in te breken bij mijn ouders terwijl we allemaal thuis waren. Toeval lijkt mij sterk.

Ik weet nooit helemaal wat ik met dit soort zaken moet. Ik kan die types niet hun gang laten gaan en ik ben ook niet bang. Aan de andere kant wil ik ook niet dat mensen om mij heen problemen krijgen. De politie moet je het iig ook niet van hebben. Openlijke drugsdeals voor het gemeentehuis terwijl de politie voorbij rijdt om bonnen uit te delen.

Mensen zeggen altijd van: loop gewoon door of laat ze hun gang gaan. Dit gaat natuurlijk maar tot zekere hoogte. Vanuit de sociale fobie roep ik het ergens denk ik over mij af. Als ik loop of ergens sta dan is mijn houding volgens mensen in mijn omgeving niet zo zelfverzekerd. Het probleem is dan wel dat de ergste figuren dan ook het meeste proberen. Dit is een van de redenen dat ik vrijwel nooit naar een cafe ga. Al die tips als loop eens rechtop werken alleen als ik bewust nadenk. Vervolgens loop je weer gewoon krom met hangende schouders.


Ron

[meisje14]

Woow, best wel heftig die verhalen Ron!
Respect..

gr

[Dr.Panic]

Houding is inderdaad datgene dat reacties meestal uitlokt. Ik heb het aan mezelf gemerkt zowel in m'n reactie richting anderen, als hun reactie op mij. Rechtop, gefocuste blik, iets losjes, geeft een uitstraling waar de meeste mensen positief op reageren, terwijl een beetje ineengekrompen lopen, blik afwendend, vrijwel alle mensen ronduit provoceert. Volgens mij is het ook niet alleen een bepaald soort mens dat zo reageert op zo'n houding, ik denk zelfs dat ieder mens bijna instinctief zo'n houding wil afstoten. M'n vader zei vroeger altijd: wie vreest kan de klap verwachten. Een uitspraak die hij overgehouden had van boksen, maar eigenlijk overal wel van toepassing is..

Door die stemmingswisselingen waar ik al jaren mee rondloop, heb ik regelmatig aan beide kanten van het verhaal gezeten. Op m'n werk heb ik altijd wel mensen gehad met wie ik niet goed door een deur kon. Niet abnormaal opzich, maar het was opvallend hoe verschillend die omgang vaak was. Op de meeste dagen negeerde we elkaar gewoon, maar als ik een slechte dag had, hadden ze gegarandeerd altijd wel iets te zeiken of op te merken, ze waren er ook altijd ineens, het leek soms alsof ze het roken. Terwijl als ik een goeie dag had, ze meestal wonderbaarlijk vriendelijk deden, als ik ze al uberhaupt tegenkwam. Het leken dan compleet andere mensen.. Soms vond ik dat jammer, want ik hoopte dan dat ze me een reden gaven om ze eens goed terug op hun plek te zetten, maar blijkbaar roken ze ook dat ze beter relaxed konden doen die dag.. Ik heb het zelfs meegemaakt dat er een ineens naar mij toe voor advies met een probleem, om plat van achterover te slaan dat verschil. Ik geloof overigens niet dat ze dit bewust deden, voor hen was het ongetwijfeld geheel instinctief.. Ik was zelf ook niets bewust anders aan het doen, ik voelde me goed, dus ik straalde het uit, dat is de enige conclusie die ik kan trekken.. Als ik me slecht voel, straal ik het ook uit en mensen die daar gevoelig voor zijn, reageren erop (of gevoelsmatig gesprokent, reageren af)..

Maar het erge/opvallende is, dat ik het zelf dus ook gewoon doe.. Bijvoorbeeld: op m'n laatste project liep er een man rond die ik niet kon uitstaan. Ik kende hem niet, maar z'n houding tegenover me zat me dwars.. Het was eigenlijk precies die typerende houding: een beetje weggedoken, naar beneden kijkend, maar vooral ontwijkend gedrag, zoals bewust wegkijken (of juist niet opkijken, terwijl je weet dat ie je door heeft. Dat is niet iets dat ik helemaal kan omschrijven, maar dat weet je gewoon) als je aan kwam lopen .. Dat laatst had het sterkste effect op mij, want het irriteerde me enorm.. Het voelt namelijk heel sterk alsof iemand je afwijst, minacht, je bestaan niet erkent.. Soms doen mensen het omdat ze boos op je zijn en daar kan ik wel mee omgaan, dan is er een reden, maar als iemand het doet terwijl ik er geen reden voor kan bedenken, dan voel ik sterke woede opkomen.. En ja, ik was me er geheel van bewust dat deze man misschien wel een soort spiegel was van mezelf, hoe ik op slechte dagen ben.. En dat heeft me ook aan het denken gezet, maar het was niet genoeg voor mij om dat gevoel van ergernis helemaal uit te schakelen, dat is blijkbaar instinctief..

Maar als andere mensen zijn zoals ik, is de les die ik eruit geleerd heb dat het simpelweg erkennen van mensen vaak voldoende is.. Zelfs al is het heel subtiel werkt het al.. Als ik bijvoorbeeld iets aan het doen ben, en er zijn anderen, dan gewoon een seconde (kalm) opkijken en dan weer verder gaan waar ik mee bezig ben.. Ook op straat bij groepjes jongeren werkt dat ook goed, dan weten ze dat je ze gezien hebt, en er blijkbaar geen problemen mee hebt, oftewel, je accepteert ze.. Dit laatste weet ik ook erg goed, omdat ik in m'n middelbare schooltijd ook best zo'n straatjongere ben geweest, ironisch genoeg.. Als iets me toen irriteerde was het ouderen die ons gedrag niet goedkeurde (we deden niets echt fout, gewoon beetje rommelen met brommers, maar veel mensen ergeren zich daar alleen al aan), dus daar was je ook naar aan het zoeken, als een radar die constant actief was..

Ik sta trouwens weer versteld van jouw ervaringen.. In sommige gevallen zou ik willen zeggen dat het pech is dat je telkens zulk soort dingen overkomt, maar de hoeveelheid en de mate van problemen waar jij telkens in beland valt eigenlijk niet meer zo te verklaren.. Dit moet wel iets met houding te maken hebben, iets dat het uitlokt, misschien iets dat je nog niet weet ofzo..

Weet je waar ik aan moet denken.. Aan een verhaal dat m'n vader ooit vertelde van z'n werk.. Hij had (ik ook, maar lang niet zo erg als hij) van nature een behoorlijk boze blik, vooral als ie nadacht (wat ie altijd deed).. Het verhaal was dat ie op z'n werk de leiding kreeg over een afdeling van mensen die 'm nog niet kende.. Hij had enorme moeite daarmee, want hij ervaarde constant opstandigheid, tegenstrijdigheid, en ronduit pesterig gedrag, maar begreep gewoon niet waarom.. Tot een dag dat een vrouw van die afdeling bij 'm moest aankloppen vanwege prive problemen die invloed hadden op werk.. Tijdens dat gesprek kwam ze er dus achter hoe ie echt was, en achteraf heeft ze toen gezegt dat de hele afdeling al die tijd dacht dat het een vreselijk norse man was, en 'm eigenlijk op z'n plek wilde zetten.. Sindsdien deed ook de hele afdeling ineens aardig en normaal.. Allemaal vanwege een fout geinterpreteerde gezichtsuitdrukking..

Hoe dan ook, ik snap dat je niet weet hoe je met die situaties moet omgaan.. Tja, assertief zijn is het beste dat je kan doen.. Assertief zijn en lef tonen, wat de uitkomst ook mag zijn.. Want wat er dan ook gebeurd, je weet dan iig dat je juist gehandeld hebt... maarja, dat is natuurlijk weer makkelijk gezegd, weet het maar al te goed.. Negeren.. ik geloof er niet in.. Ja, negeren werkt, maar de enige manier waarop ik weet dat het werkt is door het actief te doen: ze moeten weten dat het je niet interesseert, anders gaan ze alsnog door.. Dat komt dus weer neer op het erkennen van de aanwezigheid, maar er niets mee doen.. Weer makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.. Dit is theorie, maar net als met autorijles, praktijk is wat pittiger..

Ik moet heel erg denken aan dit filmpje: http://www.youtube.com/watch?v=kNlVF3ROFLs

Okee.. beetje een lap geworden dit verhaal.. zit een beetje op m'n lulstoel vandaag geloof ik

[VerrasPatatje]

terwijl een beetje ineengekrompen lopen, blik afwendend, vrijwel alle mensen ronduit provoceert.

Hier kan ik het toch echt niet mee eens zijn hoor. En ik kan me niet indenken dat ik de enige mens op deze aardbol ben die zichzelf daar niet in herkent.
Wellicht komt het omdat ik een vrouw ben en er daardoor sowieso minder mee te maken krijg dat ik iemand provoceer of iemand mij, maar ik vind het zelf een aparte stelling.
Ik kan ook niet zeggen dat ik het veel in mijn omgeving ben tegen gekomen of tegen kom(provocatie dus), hooguit bij mijn 1e vriend. Maar die lokte het zelf juist uit door ruzies op te zoeken tijdens stappen bijvoorbeeld. Daar kan ik dan dus echt geen medelijden mee hebben en dat liet ik hem altijd zelf uitvechten als hij dat zo nodig vond. Die typetjes die idd alleen uitgaan om ruzie te schoppen, die vinden vanzelf wel een ander "haantje" als jij ze negeert of je niet uit de tent laat lokken.

Ik ga er niet van uit dat het grootste deel van de mensen narigheid in de zin heeft, dus waarom zou ik er van te voren al een houding voor aan nemen?

[Ron]

Houding is inderdaad datgene dat reacties meestal uitlokt. Ik heb het aan mezelf gemerkt zowel in m'n reactie richting anderen, als hun reactie op mij. Rechtop, gefocuste blik, iets losjes, geeft een uitstraling waar de meeste mensen positief op reageren, terwijl een beetje ineengekrompen lopen, blik afwendend, vrijwel alle mensen ronduit provoceert. Volgens mij is het ook niet alleen een bepaald soort mens dat zo reageert op zo'n houding, ik denk zelfs dat ieder mens bijna instinctief zo'n houding wil afstoten. M'n vader zei vroeger altijd: wie vreest kan de klap verwachten. Een uitspraak die hij overgehouden had van boksen, maar eigenlijk overal wel van toepassing is..

Ik denk niet zozeer dat het mensen provoceert als je onzelfverzekerd voorbij loopt. De meeste mensen valt het natuurlijk wel op als je afwijkend gedrag vertoond. De haantjes en kwallen die maken er op dat moment alleen wat eerder gebruik van om weer eens een goed gevoel te krijgen.

Ik sta trouwens weer versteld van jouw ervaringen.. In sommige gevallen zou ik willen zeggen dat het pech is dat je telkens zulk soort dingen overkomt, maar de hoeveelheid en de mate van problemen waar jij telkens in beland valt eigenlijk niet meer zo te verklaren.. Dit moet wel iets met houding te maken hebben, iets dat het uitlokt, misschien iets dat je nog niet weet ofzo..

De gevallen die ik genoemd heb kon ik denk ik niet veel aan doen. Negeren heeft natuurlijk grenzen. Er is geen man die het op zijn beloop laat als mensen fysiek worden. Ik kan alleen heel slecht tegen hufters en straatcrimineeltjes. Ik denk dat het voor een groot deel ook komt omdat ik er niet echt gevaarlijk of dreigend uit zie. Ik merk wel vaak dat negeren bij sommige mensen is doorgeslagen naar in angst leven. Het is soms van de zotten dat mensen tegen mij zeggen: loop maar even om want daar staat dat groepje. Ik zie negeren als geen confrontatie opzoeken en uitlokken. Als mensen figuren dan fysiek worden.

Ik heb nog een vreemd verhaal uit het verleden. Ik heb in het verleden op 2 basisscholen gezeten omdat we naar een buurdorpje verhuisden. Op mijn 1e basisschool zat ik bij een kind in de klas wat zeer agressief en hyperactief was. Zijn jongere broertje had precies hetzelfde trouwens (beiden ADHD). Altijd was er iets met die kinderen. Ze schopten de juf, andere kinderen, of vernielden zaken. Ik kwam op mijn 2e basisschool in groep 6en raad eens wie kort daarna ook op die school zat, je raad het al, die jongen en zijn broertje. Alleen nu zat hij in groep 4 en dit was blijkbaar zijn 4e school. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik nooit zulke verknipte kinderen meer gezien heb. Ik weet nog goed dat die jongen (oudste) tijdens het overblijven een jongetje uit groep 1 in zijn gezicht stond te slaan. Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik iemand knockout geslagen heb. Dit was een intense woede. De jongen had vaak straf en stond geregeld in de gang. Op een keer ging ik naar de wc en stond hij op de gang. Hij stond met zijn eigen hoofd tegen een muur aan te slaan en ik zag wat bloed. Deze jongen had ADHD maar dat was volgens mij niet echt zijn probleem. Ik heb hem ook nog een keer over een haag zien springen met zijn hoofd op de verharding. Het leek er op dat hij genoot van pijn. Of dit komt omdat ze het thuis slecht hadden weet ik niet, maar ik weet wel dat deze 2 jongens gevaarlijk waren. Heel wat jaartjes later kwamen de jongens met hun moeder bij mijn oma in de straat wonen (bij mijn ouders om de hoek). Ik heb tegen een paar mensen die ik ken (oa de overburen) gezegd dat ze op moesten letten, en waarom. De reacties waren als volgt: Oh, dat zal wel meevallen. Oh, gewoon negeren. Het gevolg was dat er mensen in elkaar geschopt werden door die 2 jongens (toen 14 en 17). De overbuurvrouw (oudere vrouw) werd op een dag bedreigd en met een step net naast haar hoofd op haar schouder geslagen.
Op een zaterdag fietste ik rustig naar huis en toen was de jongste van de 2 met zo'n aluminium step in onze straat aan de gang en mensen aan het naschreeuwen. Ik denk negeren en gewoon doorfietsen. Het gevolg was dat de jongen zijn step in snelheid tussen mijn spaken kon werpen. Gelukkig remde ik net optijd en heb de laatste paar hersencellen die hij nog had eruit geslagen. Als er zich zieke figuren op mijn pad bevinden die mij of anderen bedreigen, dan doe ik mijn best om deze uit te schakelen. Ik zou van mezelf walgen als ik dit niet zou doen terwijl ik weet dat ik mezelf goed kan verweren. Bij sommige mensen heeft praten geen zin.

Op mijn 9e ben ik begonnen met vechtsport omdat er continu dreiging in de buurt was (tevens een van de redenen dat we verhuisd zijn). Op mijn 9e ben ik trouwens ook bedreigd door een 12-jarige jongen van het woonwagenkamp in de buurt. Ik wandelde naar huis en hij kwam om de hoek en zette een stiletto tegen mijn hals aan en kneep in mijn wang. Hij wou geld hebben maar ik had niks. Het was altijd problemen met de kinderen van het woonwagenkamp. Ik heb de gekste dingen meegemaakt, zelfs dat ze honden achter mij aan stuurden. Mijn moeder heeft dit nooit meegekregen omdat ik dit niet durfde te zeggen. Mijn moeder heeft het wel meegemaakt dat ze een moeder van een jongen van het woonwagenkamp hoorde schreeuwen'; schop hem in zijn pens!! Dat was dus mijn buik die ze bedoelden. Ook hier heb ik mij uitgevochten. Ik was altijd stil, en aardig voor mensen maar op een of andere manier was het steeds het aura dat ik om mij heen had. Ik liep vaak naar huis en het waren mensen die het dan opzochten. Het was rennen, of vechten als kind. Als ik nu dan door de stad loop of in de bus/trein zit dan raak ik niet zo onder de indruk van een groepje klootzakken of verknipte figuren. Ik moet er wel bij vertellen dat ik de afgelopen 10 jaren zeer veel gereisd heb binnen Nederland in verband met mijn studies. 4 jaar lang heb ik 5 uur per dag gereisd met het openbaar vervoer. De kans om rotfiguren tegen te komen was dus ook wel groot.

Weet je waar ik aan moet denken.. Aan een verhaal dat m'n vader ooit vertelde van z'n werk.. Hij had (ik ook, maar lang niet zo erg als hij) van nature een behoorlijk boze blik, vooral als ie nadacht (wat ie altijd deed).. Het verhaal was dat ie op z'n werk de leiding kreeg over een afdeling van mensen die 'm nog niet kende.. Hij had enorme moeite daarmee, want hij ervaarde constant opstandigheid, tegenstrijdigheid, en ronduit pesterig gedrag, maar begreep gewoon niet waarom.. Tot een dag dat een vrouw van die afdeling bij 'm moest aankloppen vanwege prive problemen die invloed hadden op werk.. Tijdens dat gesprek kwam ze er dus achter hoe ie echt was, en achteraf heeft ze toen gezegt dat de hele afdeling al die tijd dacht dat het een vreselijk norse man was, en 'm eigenlijk op z'n plek wilde zetten.. Sindsdien deed ook de hele afdeling ineens aardig en normaal.. Allemaal vanwege een fout geinterpreteerde gezichtsuitdrukking

Bij mij zit het hem denk ik ook voor een groot deel in de gezichtsuitdrukking. Het is een soort van schild dat we om ons heen hebben. Het is niets voor niets dat mijn vrienden mij in het begin niet mochten. Het duurt vrijwel altijd zo'n 2 jaar voordat mensen mij leren kennen.

groeten Ron

[Ron]

terwijl een beetje ineengekrompen lopen, blik afwendend, vrijwel alle mensen ronduit provoceert.

Hier kan ik het toch echt niet mee eens zijn hoor. En ik kan me niet indenken dat ik de enige mens op deze aardbol ben die zichzelf daar niet in herkent. Wellicht komt het omdat ik een vrouw ben en er daardoor sowieso minder mee te maken krijg dat ik iemand provoceer of iemand mij, maar ik vind het zelf een aparte stelling.

Haha. Ik hoop niet dat dit klopt idd . Dan zou ik veel mensen geprovoceerd hebben tot nu toe . Ik neem aan dat bedoeld wordt; dat het veel mensen gewoon opvalt, en dat hierdoor een afstand gecreerd wordt.

Ik kan ook niet zeggen dat ik het veel in mijn omgeving ben tegen gekomen of tegen kom(provocatie dus), hooguit bij mijn 1e vriend. Maar die lokte het zelf juist uit door ruzies op te zoeken tijdens stappen bijvoorbeeld. Daar kan ik dan dus echt geen medelijden mee hebben en dat liet ik hem altijd zelf uitvechten als hij dat zo nodig vond. Die typetjes die idd alleen uitgaan om ruzie te schoppen, die vinden vanzelf wel een ander "haantje" als jij ze negeert of je niet uit de tent laat lokken.

Ja, ik denk dat dat niet zo speelt voor vrouwen. Maar ik denk ook niet dat mensen het altijd zelf opzoeken. Mijn broer is bijvoorbeeld heel kalm en heeft nooit gevochten. Hij denkt dat met iedereen wel over problemen te praten valt. 2 keer is hij in elkaar geslagen door mannen die gewoon zin hadden om te vechten in uitgaansgelegenheden. Daarnaast is hij nog een keer mishandeld door een groepje dat een fietspad versperde. In dit soort situaties kun je niet altijd weg komen of negeren.

Ik denk persoonlijk dat je er iets te gemakkelijk over denkt met het negeren. Het is een theorie maar ik denk niet dat het de methode is die altijd werkt. Daarnaast heb ik het ook als eens meegemaakt dat mensen negeerden op een station terwijl 2 mannetjes 1 jongen bedreigden en wilden gaan slaan. Niemand deed ook maar iets en er stonden genoeg mensen omheen. Ik ben er tussen gaan staan en heb gevraagd wat er aan de hand was. Toen was het zo voorbij. Praat mij niet over negeren want ik ken hier ook een paar hele negatieve kanten van. Mensen die negeren kunnen naar mijn idee soms nog erger zijn dan de tirannen die het directe leed veroorzaken. Als je een keer slachtoffer geweest bent in een situatie dat niemand te hulp schoot, terwijl er genoeg mensen zijn, dan is het moeilijk om mensen nog te vertrouwen. Negeren werkt naar mijn idee goed als het gewoon om wat opmerkingen of scheldwoorden gaat, of misschien iemand die wat vervelend is. Ik wil dus absoluut niet zeggen dat je het zelf ook moet gaan opzoeken door te dreigen of te schelden. Dan is het natuurlijk vragen om.

Ik ga er niet van uit dat het grootste deel van de mensen narigheid in de zin heeft, dus waarom zou ik er van te voren al een houding voor aan nemen?

Het lijkt mij uberhaubt niet nodig in angst te moeten leven voor een paar mensen die kwaad in de zin hebben. Het is voor mij alleen een no-go om mezelf weg te laten duwen door die paar lastige mensen. Het verwonderd mij wel als ik terugkijk op een aantal van mijn eigen situaties. Ik deed steeds niks, ik zei steeds niks, en ik stond, bevond me op een stoel, of liep gewoon voorbij. Zal waarschijnlijk voor een groot deel pech zijn en misschien het feit dat ik op het eerste gezicht wat schuchter oogde.

groeten Ron

[VerrasPatatje]

Maar ik denk ook niet dat mensen het altijd zelf opzoeken

Dat zei ik dus ook niet

Tuurlijk snap ik dat soms onschuldige mensen de lul zijn.... bedoel je ziet ut ook constant op het nieuws "zinloos geweld zus", "steekpartij zo".
Ik zeg alleen dat ik het zelf niet zo meemaak in mijn omgeving. En áls ik het al meemaak is het tijdens stappen, en ja als vrouw van 1 meter 58 heb ik niet heel erg de behoefte me in zoiets te mengen. In dat soort situaties denk ik dan dus ook dat de meeste vechtpartijen in een club voorkomen kunnen worden door je eigen reactie aan te passen, want het is wel typisch dat het constant dezelfde mensen zijn die erbij betrokken zijn wanneer ik het zie.
Ik zeg ook niet dat je jezelf niet zou moeten/mogen verdedigen... ik vraag me alleen soms af of het uberhaupt nodig is. Vaak is het door zo een stom iets als verbale agressiviteit en de ander denkt er dan op te moeten meppen. Dan denk ik "tja, had voorkomen kunnen worden die vechtpartij". En nee, dan heb ik dus niet heel erg medelijden met die personen, dan ben je gewoon zelf niet heel erg handig bezig.

[VerrasPatatje]

Praat mij niet over negeren want ik ken hier ook een paar hele negatieve kanten van. Mensen die negeren kunnen naar mijn idee soms nog erger zijn dan de tirannen die het directe leed veroorzaken. Als je een keer slachtoffer geweest bent in een situatie dat niemand te hulp schoot, terwijl er genoeg mensen zijn, dan is het moeilijk om mensen nog te vertrouwen.

Ja, dat is natuurlijk gewoon heel erg en schrijnend. Ken het zelf vanuit mijn gezinssituatie en dat tekent je uiteraard wel. Als zelfs je eigen vader "zo een mens is" in dat moment, dan slaat het idd (letterlijk en figuurlijk) de bodem onder je voeten vandaan. Dus praat mij niet van vertrouwen Ik denk alleen dat ik mezelf ermee heb als ik het de negatieve kant op draai/blijf draaien.

[Argamemnon]

Weet je waar ik aan moet denken.. Aan een verhaal dat m'n vader ooit vertelde van z'n werk.. Hij had (ik ook, maar lang niet zo erg als hij) van nature een behoorlijk boze blik, vooral als ie nadacht (wat ie altijd deed).. Het verhaal was dat ie op z'n werk de leiding kreeg over een afdeling van mensen die 'm nog niet kende.. Hij had enorme moeite daarmee, want hij ervaarde constant opstandigheid, tegenstrijdigheid, en ronduit pesterig gedrag, maar begreep gewoon niet waarom.. Tot een dag dat een vrouw van die afdeling bij 'm moest aankloppen vanwege prive problemen die invloed hadden op werk.. Tijdens dat gesprek kwam ze er dus achter hoe ie echt was, en achteraf heeft ze toen gezegt dat de hele afdeling al die tijd dacht dat het een vreselijk norse man was, en 'm eigenlijk op z'n plek wilde zetten.. Sindsdien deed ook de hele afdeling ineens aardig en normaal.. Allemaal vanwege een fout geinterpreteerde gezichtsuitdrukking..

Ik denk dat dit wel vaker voorkomt. Soms heb ik denk ik ook zo'n "f.uck off" uitdrukking op mijn gezicht heb, terwijl het helemaal niet mijn bedoeling is en ik me gewoon enorm angstig voel. Dan ga ik nadenken over mijn gelaatsuitdrukking en wordt het alleen maar erger. Het is verschrikkelijk.

[Ron]

Ik zeg ook niet dat je jezelf niet zou moeten/mogen verdedigen... ik vraag me alleen soms af of het uberhaupt nodig is. Vaak is het door zo een stom iets als verbale agressiviteit en de ander denkt er dan op te moeten meppen. Dan denk ik "tja, had voorkomen kunnen worden die vechtpartij". En nee, dan heb ik dus niet heel erg medelijden met die personen, dan ben je gewoon zelf niet heel erg handig bezig.

Ja, als er niet tegen kunt dat iemand wat roept, dan wordt het wat anders natuurlijk. De keren dat ik het heb meegemaakt deed ik dus niks. Ik keek nog niet eens. Daarnaast zijn er mannen die soms gewoon uitgaan om weer eens te kunnen knokken. Mijn MBO-eindfeest was hier ook een voorbeeld van. Er komt een groepje Marokkaanse jongens binnen in het cafe waar we met de klas vierden, en binnen nog geen 10 minuten zie ik ze knokken met een paar mensen. Sommige mensen worden ook gewoon fysiek als ze te veel gedronken hebben.

Of het nodig is lijkt me in mijn geval niet van toepassing op de situaties. Niet verdedigen was continu wegrennen of in elkaar geschopt worden. Ik denk dat het er aan ligt waar je zoal komt, en waar je opgroeid. Mensen in een veilige omgeving zullen zeggen dat ze het niet zien, en anderen zien het vrijwel dagelijks. 1 ding is zeker, het is er.

[Dr.Panic]

Ok, even iets duidelijker uitleggen dus: met provoceren bedoel ik gewoon de letterlijke betekenis, niks meer: uitlokken van een reactie, een gevoel, een gedachte.. Dat hoeft helemaal niet iets actiefs te zijn, zoals figuren die willen vechten in clubs.. Passief kan ook, zoals die kat uit dat filmpje, die provoceerde de hond ook, alleen maar door een kat te zijn.. Uitlokken betekent niet meteen dat iemand anders gelijk tot aanval zal overgaan, want de meeste mensen hebben toch wel een redelijk ontwikkeld verstand en moraal besef gelukkig.. Iedereen wordt talloze keren per dag geprovoceerd, lawaaierige buren, bureaucratie, files, etc.. Mensen die snel daarop reageren hebben gewoon minder moraal besef/dilemma, die reageren vooral dmv hun instinct/intuitie.. Dat zijn die "types" waar je dan in conflict mee kan komen, maar dat wil dus echt niet zeggen dat anderen niet die zelfde irritaties hebben, die hebben we gewoon allemaal. Mannen, vrouwen, maakt totaal geen verschil. Vrouwen reageren hooguit anders misschien, als ze reageren (afwijzend, minachtend, ofzo), maar ze zijn net zo vatbaar (zie eerste verhaal Ron).. Ik kan me ook niet voorstellen, Verraspatatje, dat je die gedachten niet zou kennen. Je zit b.v. regelmatig op chatrooms. Wat is de verhouding mannen/vrouwen daar? 80/20 ofzo? Ik weet zeker dat je daar regelmatig mensen tegenkomt die vast gewoon aardig (proberen te) zijn, maar wat nerveus, voorzichtig, saai, o.i.d. overkomen. Dan reageer je misschien nog wel vriendelijk uit moreel besef, maar diep van binnen denk je ongetwijfeld meer iets van: Geen zin, lazer op..

Die combinatie moraal/verstand en instinct/intuitie regelt het gedrag bij ieder mens. Dat gaat het best als ze een beetje in balans zijn, maar ik weet ook zeker dat zelfs het meest in moraal levende mens die instincten ook gewoon heeft, maar mischien negeert, ontkent, of onderdrukt. Een negatief gevoel krijgen wanneer iemand wegduikt voor je, je blik ontwijkt, etc. is zo instinctief als dat een gorilla kwaad op je wordt als je naar 'm lacht, we hebben het allemaal.. Je verstand zal het relativeren (anders woonde we nog steeds in grotten), maar als je dat weer teveel doet, en je je eigen instinctieve/intuitieve gevoelens telkens aan de kant zet, ben je aan het proberen te leven naar een ideaalbeeld van jezelf. En als je jezelf perfect wil maken, dan krijg je problemen zoals jezelf te sterk bekritiseren, terwijl je het voor anderen te snel goed gaat praten. Alles moet constant gevalideerd worden, bewust, wat geen mens kan volhouden zonder grip te verliezen.. Je kropt ergernis ook op, want goed praten van gedrag doet de ergernis niet verdwijnen.. Los van dat ontken je je eigen behoeften.. En in een confrontatie met iemand met minder moraal, leg je het altijd af..

Mensen met sociale fobie hebben volgens mij vaak de neiging om sterk in dat moraal gevoel te leven, zichzelf perfect te willen maken, ipv van die balans op te zoeken. Of het oorzaak of gevolg (of allebei) is ben ik alleen nog niet over uit. Perfect zijn voelt veilig, net als politiek correct zijn veilig voelt, want dan ben jij "goed" bezig en dat zou sociaal gezien tot goede reacties moeten leiden, of anderen moeten dwingen (altijd fout) tot jouw gewenste gedrag.. Maar dat werkt niet tegen mensen die dat besef minder, of bijna niet hebben, die misbruiken mogelijk zelfs (hij/zij doet toch niks, b.v.)..

Ik ben trouwens echt niet van m'n geloof gevallen wat betreft dat je de wereld positief moet benaderen.. Ook m'n ondertitel staat er ook niet voor niets.. Mensen beoordelen je naar hoe je jezelf beoordeelt en dat gebeurd dus door de uitstraling die je hebt.. Mensen zijn ook flexibel, mensen zijn, zoals jij al aangaf Ron, goed EN slecht.. Hoe mensen tegenover jou reageren, is sterk afhankelijk van hoe jij jezelf presenteert.. Je krijgt wat je geeft (of, lijkt te geven) klopt, en hierboven staat gewoon de verklaring waarom die "postive thinking" methode werkt..

Maargoed, ik ben het ook mee je eens dat er gewoon gevallen zijn waar je niets aan kan doen. Soms hebben mensen gewoon kwaad in de zin en ben je gewoon de lul, wat je ook doet. Je kan nog zo assertief zijn en krachtige uitstraling hebben, als je in een trein zit vol met hooligans, dan is de kans dat je een probleem met ze krijgt gewoon sterk aanwezig.. Shit happens..

Opzich is het goed dat je hier bewust van ben.. Als je weet dat dit gewoon pure pech is, dan helpt dat vast ook wel wat om je makkelijker over de angsten heen te zetten, ipv wanneer je er van overtuigd ben dat het 100% door jezelf komt.. Als ik je verhalen hoor wordt het ook wel duidelijk dat je gewoon anders was dan je omgeving, rustiger, een denker, meer op jezelf.. Terwijl de meesten extraverter zijn.. En in een omgeving met weinig mensen, ga je niet zo makkelijk op in de massa ook, zoals je bij een stad sneller zou hebben.. Dat is gewoon pech om zo te beginnen..

En wat betreft uitstraling.. Dat heeft me al langer geinteresseerd.. Want ik kijk altijd graag naar de mensen om me heen.. En op straat zie ik heel veel mensen die ook een vrij schuchtere, simpele, suffe, sacherijnige, of vriendelijk uitstraling hebben. Toch lijken die helemaal geen last te hebben van dit soort gedrag, tenminste zijn ze duidelijk niet fobisch bedoel ik dan.. Soms zie een beetje zo'n verstrooid professor type bijvoorbeeld.. warrig haar, stoffige look.. De gemiddelde bejaarde.. vrouw met bloempothaar en dikke glazen.. Tiep voor de lol eens "groepsfoto" in in google images, en bekijk die mensen.. wat voor bijzonder uitstraling hebben ze? Een groot deel is zo suf als je ze vinden kan.. Geen sterke krachtige uitstraling dus, helemaal niet.. Maar ik weet zeker dat ze het merendeel geen sociale fobie heeft opgelopen..

Het eerste wat me dan weer te binnenschiet is toch dat moraal vs intuitie verhaal.. Als je meer volgens je intuitie leeft, zal je ongetwijfeld automatischer verkeerde situaties ruim van te voren aanvoelen (zoals ik in m'n vorrige verhaal vertelde met die vervelende collegas, ze leken het te voelen).. Je sneller verzetten als je iets niet wil (niet op een school blijven hangen waar je niet gelukkig ben, maar gewoon per direct vertrekken), ipv constant "de correcte keus" willen maken, of "je ergens overheen zetten"..

M'n psycholoog heeft al meerder malen herhaalt dat ik meer naar m'n gevoel (oftewel intuitie/instinct) moet leren luisteren.. En me met die conclusie min of meer ontslagen.. En ik merk dat hoe beter ik er in wordt, hoe vrijer ik me voel (lange weg nog te gaan, dat wel).. Meditatie werkt ENORM goed daarbij, ook al ben ik nog steeds veel te laks daarin.. Ik heb vorige week het boek "radical honesty" besteld en heb al een paar hoofdstukjes gelezen (komt ook veel over moraal in voor), maar het lijkt perfect aan te sluiten op dit allemaal.. Tot zover als ik ben ook een erg leuk boek, kan het iedereen aanraden..

Weer zo'n lap geworden.. hopelijk niet al te onsamenhangend..

[Ron]

Die combinatie moraal/verstand en instinct/intuitie regelt het gedrag bij ieder mens. Dat gaat het best als ze een beetje in balans zijn, maar ik weet ook zeker dat zelfs het meest in moraal levende mens die instincten ook gewoon heeft, maar mischien negeert, ontkent, of onderdrukt. Een negatief gevoel krijgen wanneer iemand wegduikt voor je, je blik ontwijkt, etc. is zo instinctief als dat een gorilla kwaad op je wordt als je naar 'm lacht, we hebben het allemaal.. Je verstand zal het relativeren (anders woonde we nog steeds in grotten), maar als je dat weer teveel doet, en je je eigen instinctieve/intuitieve gevoelens telkens aan de kant zet, ben je aan het proberen te leven naar een ideaalbeeld van jezelf. En als je jezelf perfect wil maken, dan krijg je problemen zoals jezelf te sterk bekritiseren, terwijl je het voor anderen te snel goed gaat praten. Alles moet constant gevalideerd worden, bewust, wat geen mens kan volhouden zonder grip te verliezen.. Je kropt ergernis ook op, want goed praten van gedrag doet de ergernis niet verdwijnen.. Los van dat ontken je je eigen behoeften.. En in een confrontatie met iemand met minder moraal, leg je het altijd af..

Een jaar geleden heb ik een half jaar lang een minor gevolgd die in ging op de menselijke beleving van groen. Om je te kunnen richten op het groen, moest eerst alle belevingsaspecten aan het licht komen. Het was natuurlijk een wel heel complexe zaak om uit te zoeken maar een aantal zaken heb ik wel meegenomen. Factoren als ratio, kennis, cultuur, emotie, en nog veel meer bepalen de filter die mensen op de wereld toepassen. Daarnaast heb je mensen die visueel ingesteld zijn, auditief ingesteld zijn, en mensen die kinesthetisch ingesteld zijn (gevoelsmatig). Dit zijn natuurlijk uitersten want er zijn tussenvarianten mogelijk. Hoe onbewust ook, zijn mensen sneller geprikkeld door 1 van de voorkeuren. Een auditief persoon zal mensen met een inperfecte spraak bijvoorbeeld sneller negatief beoordelen. Iedere voorkeur heeft zijn voor en nadelen. Ik ben bijvoorbeeld grotendeels kinesthetisch ingesteld. Ik praat graag met mijn handen en aan mijn gezicht is zeer veel af te lezen. Daarnaast ben ik graag bij mensen (ook al maakt de sociale fobie het soms onmogelijk). Het nadeel is dat het lang duurt voordat ik nieuwe zaken eigen maak. Eenmaal verwerkt blijft het dan wel langer aanwezig.

Ik heb ook een onderzoek gevonden tijdens de minor waarin 3 psychische vermogens werden onderscheiden: Willen, voelen, en denken. Willen is de sterkste, en bestaat uit 2 groepen. De 1e groep (behoefte aan groei) is: vernieuwing, ontwikkeling, vrijheid, avontuur, verkenning, en dynamiek. De 2e groep (behoefte aan wortels) is: vertrouwde omgeving, ergens thuis kunnen voelen, binding aan fysieke omgeving, stabiliteit.

Als er geen groei is dan treedt er vervreemding op en ontstaat er een gevoel van machteloosheid, isolatie, of zinloosheid. Een basis van de 2e groep zorgt veelal voor een stap naar de eerste groep.

Mensen met sociale fobie hebben volgens mij vaak de neiging om sterk in dat moraal gevoel te leven, zichzelf perfect te willen maken, ipv van die balans op te zoeken. Of het oorzaak of gevolg (of allebei) is ben ik alleen nog niet over uit.

Ik kan alleen voor mezelf spreken maar ik weet zeker dat het bij mij deels genetisch is (mijn opa had ook sociale fobie). De gevoeligheid is er van nature maar het is naar de oppervlakte gekomen door mijn omgeving. Ik ben opgegroeid tussen ruzie, een onveilige omgeving. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat niemand te vertrouwen is. Daarnaast wilden mijn ouders dat ik en mijn broer beter zouden starten dan zei (stoppen met studie door geboorte van mijn broer). Mijn broer is niet hoogbegaafd maar zit dicht in de buurt. Hij kon van jongs af aan enorm veel onthouden, snel schakelen, en was totaal niet emotioneel. Hierdoor zagen mijn ouders het als noodzaak om mij te pushen zodat ook ik ver zou komen. Het gevolg was dat ik mezelf extreem ging pushen en nooit opgaf. Ik denk dat ik hierdoor de dysthyme depressie heb ontwikkeld. De drang naar perfectie is bij mij alleen gericht op het vergaren van kennis (opleiding) en werkstatus.

Perfectie is een manier om zwakheden uit te schakelen. Alleen hebben de meeste mensen niet door dat als je 'hier' extra investeerd, er 'daar' iets weg gaat of niet ontwikkeld.

Tiep voor de lol eens "groepsfoto" in in google images, en bekijk die mensen.. wat voor bijzonder uitstraling hebben ze? Een groot deel is zo suf als je ze vinden kan.. Geen sterke krachtige uitstraling dus, helemaal niet.. Maar ik weet zeker dat ze het merendeel geen sociale fobie heeft opgelopen..

Gegeneraliseerde fobie onstaat ook vrijwel altijd door een negatieve omgeving tijdens de jeugd. Als je dat niet hebt gehad, dan accepteer je de zaken misschien wat meer zoals ze zijn.

M'n psycholoog heeft al meerder malen herhaalt dat ik meer naar m'n gevoel (oftewel intuitie/instinct) moet leren luisteren.

Wel grappig om te horen. Tegen mij wordt gezegd dat ik wat meer risico moet durven nemen en dat ik de zaken meer verstandelijk moet benaderen dan gevoelsmatig.

Groeten,

Ron

[VerrasPatatje]

Ik weet zeker dat je daar regelmatig mensen tegenkomt die vast gewoon aardig (proberen te) zijn, maar wat nerveus, voorzichtig, saai, o.i.d. overkomen. Dan reageer je misschien nog wel vriendelijk uit moreel besef, maar diep van binnen denk je ongetwijfeld meer iets van: Geen zin, lazer op..

Dan word ik hooguit niet positief getriggerd en reageer ik dus idd weinig tot niet. Maar dat betekent niet direct dat ik omdat ik niet positief getriggerd word, ik dan dus maar direct iets negatiefs denk of doe. Vind dat een beetje te zwart-wit gesteld.

Bij provocatie denk ik dus aan het opzettelijk oproepen (of proberen op te roepen) van een negatieve toestand zodat je daar zelf ook weer negatief op kunt reageren.

Zoals jij het stelt kan zelfs een vlinder mij dan provoceren... die lokt immers ook een reactie uit bij me.